و قال أيضاً : « إنّ لربّكم في أيّام دهركم نفحات ؛ ألا ، فتعرّضوا لها » . نفوس غير مستعد كه نفس آنها ذاتاً يا از راه القاء شبهاتْ نسبت به كلمات وجوديه و كتاب هستى شاك است و كليهء آيات وجودى را متشابه مىپندارند ، و عدم قابليت خود را نيز ناشى از عدم توجه و التفات حق به خود مىپندارند ، چه بسا تبعيض در نظام وجود و خلقت آنها را مضطرب كند و در صدد انكار برآيند و خود را محروم پندارند ؛ و رفته رفته خود را در ورطهء شكوك بيشتر قرار دهند ، و نتوانند از شبهات شيطانى نجات يابند . به نظر منغمران در اوهام ، در كتاب تدوينى ، يعنى قرآن مجيد ، نيز نارسايى زياد است ! ولى ارباب تفكر و صاحبان قدرت فكرى در كلام حق متشابه نمىبينند . در نظر برخى از مفسران سطحى نيز متشابه در كلام حق بسيار است . ورود به أصول و قواعد زبان عرب نيز گره از كار فرو بستهء اين طايفه نخواهد گشود . تنها تبحر در عقليات و سلوك إلىاللَّه بقدم المعرفة و توجه دايم به متكلم آيات قرآنى و انس با حقْ كليد اصلى فهم قرآن است « 1 » . [ گفتار در نسبت ميان أسماء و اعيان ] قال المصنّف العظيم - أعلى اللَّه قدره - في « المصباح الأوّل » من « المشكوة الثانية » ( نور بيست و يكم ) :

--> ( 1 ) - احاطه به‌درجات و مراتب كلام حق و عبور از صورت به‌معنى و شهود كلمات از طريق معانى قرآنى اختصاص به ارباب معرفت و اهل دارد . و هر بطنى از بطون قرآن مختص به طايفه‌اى خاص و نيز منطبق بر طوايف خاص است ؛ و هر بطنى لسان خاص دارد .